The article is devoted to the development of a methodology for integrating cultural codes of the Kazakh heritage into educational programs on industrial design with an emphasis on the principles of sustainable development. The article explores the importance of integrating traditional materials such as felt, wood, and ornaments, along with traditional crafting techniques, into modern practices that align with contemporary environmental and technological standards. The study provides a qualitative analysis of existing works on sustainable design and cultural heritage, including the works of R. Dorri and A.H. Margulan. Special attention is paid to an interdisciplinary approach that combines knowledge in the field of ecology, history and modern technologies, which allows students to create environmentally friendly products reflecting the cultural characteristics of Kazakhstan. Examples of successful project assignments completed by students demonstrate how traditional Kazakh elements can be reinterpreted and adapted to modern needs. The article emphasizes the importance of preserving national heritage through education and its connection with sustainable design. Nevertheless, despite the progress made, the study highlights the need for further experiments and the development of deeper techniques that will allow graduates to be competitive in the global market, combining cultural identity and environmental responsibility. Kazakhstan due to its rich cultural heritage and environmental resources, has a unique potential for creating sustainable products, but additional research is needed to unlock the full potential of this integration.
Мақалада қазақ мұрасының мәдени кодтарын тұрақты даму принциптеріне баса назар аудара отырып, өнеркәсіптік дизайн бойынша білім беру бағдарламаларына интеграциялау әдістемесін әзірлеу мәселесі қарастырылады. Онда киіз, ағаш, ою-өрнектер сияқты дәстүрлі материалдар мен қолөнер техникасын қазіргі экологиялық және технологиялық стандарттарға сәйкес келетін заманауи тәжірибелерге енгізудің маңыздылығы атап өтілген. Зерттеу тұрақты дизайн мен мәдени мұраға қатысты Р. Дорри мен А.Х. Марғұланның еңбектері сияқты бұрыннан бар жұмыстардың сапалық талдауын қамтиды. Экология, тарих және қазіргі технологиялар саласындағы білімді біріктіретін пәнаралық тәсілге ерекше назар аударылады, бұл студенттерге Қазақстанның мәдени ерекшеліктерін көрсететін экологиялық таза өнімдер жасауға мүмкіндік береді. Студенттердің орындаған табысты жобалық тапсырмаларының мысалдары дәстүрлі қазақ элементтерін қайта қарастырып, қазіргі қажеттіліктерге бейімдеуге болатынын көрсетеді. Мақалада ұлттық мұраны сақтау ісіндегі білімнің рөлі және оның тұрақты дизайнмен байланысы атап өтіледі. Дегенмен, қол жеткізілген жетістіктерге қарамастан, зерттеуде түлектердің жаһандық нарықта бәсекеге қабілетті болуы үшін мәдени бірегейлік пен экологиялық жауапкершілікті біріктіретін терең әдістерді әрі қарай әзірлеу және тәжірибелер жүргізу қажеттілігі атап өтілген. Қазақстан бай мәдени мұрасы мен экологиялық ресурстарының арқасында тұрақты өнімдер жасауға ерекше әлеуетке ие, бірақ осы интеграцияның толық мүмкіндіктерін ашу үшін қосымша зерттеулер қажет.
Статья посвящена разработке методологии интеграции культурных кодов казахского наследия в образовательные программы по промышленному дизайну с акцентом на принципы устойчивого развития. В статье рассматривается важность интеграции традиционных материалов, таких как войлок, дерево и орнамент, а также традиционных техник ремесла в современные практики, соответствующие современным экологическим и технологическим стандартам. В исследовании проводится качественный анализ существующих работ по устойчивому дизайну и культурному наследию, включая труды Р. Дорри и А.Х. Маргулана. Особое внимание уделяется междисциплинарному подходу, объединяющему знания в области экологии, истории и современных технологий, что позволяет студентам создавать экологически чистые продукты, отражающие культурные особенности Казахстана. Примеры успешных проектных заданий, выполненных студентами, демонстрируют, как традиционные казахские элементы могут быть переосмыслены и адаптированы к современным потребностям. В статье подчеркивается важность сохранения национального наследия через образование и его связь с устойчивым дизайном. Тем не менее, несмотря на достигнутый прогресс, исследование подчеркивает необходимость дальнейших экспериментов и разработки более глубоких методик, которые позволят выпускникам быть конкурентоспособными на мировом рынке, сочетая культурную самобытность и экологическую ответственность. Казахстан, благодаря своему богатому культурному наследию и экологическим ресурсам, обладает уникальным потенциалом для создания устойчивых продуктов, но для раскрытия всего потенциала этой интеграции необходимы дополнительные исследования.
