Ethnoecological traditions in the context of the sustainable development of the modern fashion industry

Abstract

The article is devoted to the study of ethnoecological traditions as an example of harmonious relationship between nature and human for the development of sustainable fashion. The work reveals parallels between traditional practices and modern environmental approaches. The analysis of global and Kazakhstan design solutions related to the actualization of cultural heritage in the context of eco-design is carried out. Particular attention is paid to studying the peculiarities of ethnoecological traditions in designing Kazakh national costume, representing a naturally formed environmentally sustainable system. The philosophical understanding of clothing expressed the creative and contemplative attitude of the Kazakh people to the world. It was based on a deep intuitive awareness of the life value of all elements of the universe. The relevance and consonance of such ecological thinking to the present is noted. In accordance with the purpose of the article, an experimental author's model of a women's shapan in ethnic style has been developed, which is characterized by comfort, versatility, mobility, durability, and deep meaning. The results obtained are aimed at contributing to the global discourse on sustainable fashion based on cultural heritage. It is determined that the preservation, transmission and adaptation of ethnoecological culture, traditional knowledge, and practices is an integral component of sustainability, contributing to the formation of a responsible attitude towards the environment, society, wardrobe, education of aesthetic taste, as well as the actualization of craft traditions.

Мақала тұрақты сәнді дамыту үшін табиғат пен адам арасындағы үйлесімді қатынастардың мысалы ретінде этноэкологиялық дәстүрлерді зерттеуге арналған. Жұмыс барысында дәстүрлі тәжірибелер мен заманауи экологиялық тәсілдер арасындағы параллельдер анықталады. Экодизайн контекстінде мәдени мұраны жаңғыртуға байланысты әлемдік және қазақстандық дизайн шешімдері талданады. Табиғи қалыптасқан экологиялық тұрақты жүйе болып табылатын қазақ ұлттық костюмін жобалаудың этноэкологиялық дәстүрлерінің ерекшеліктерін зерттеуге ерекше назар аударылады. Киімнің философиялық түсінігінде қазақ халқының әлемге шығармашылық және ойшылдық көзқарасы көрініс тапты. Ол Ғаламның барлық элементтерінің өмірлік құндылығын терең интуитивті түсінуге негізделген. Осындай экологиялық ойлаудың қазіргі заманға өзектілігі мен үйлесімділігі атап көрсетілген. Мақаланың мақсатына сәйкес этностильдегі әйелдерге арналған шапанының эксперименттік авторлық үлгісі жасалды, ол үшін жайлылық, көпқырлылық, қозғалғыштық, беріктік, терең мағына тән. Нәтижелер мәдени мұраға негізделген тұрақты сән туралы жаһандық дискурсқа үлес қосуға бағытталған. Этноэкологиялық мәдениетті, дәстүрлі білім мен тәжірибені сақтау, жеткізу және бейімдеу тұрақтылықтың ажырамас бөлігі болып табылады. Ол қоршаған ортаға, қоғамға, өз гардеробына жауапты көзқарасты қалыптастыруға, эстетикалық талғамды дамытуға және қолөнер дәстүрлерін жаңғыртуға ықпал етеді.

Статья посвящена исследованию этноэкологических традиций как примера гармоничных взаимоотношений между природой и человеком для развития устойчивой моды. В ходе работы выявляются параллели между традиционными практиками и современными экологическими подходами. Проводится анализ мировых и казахстанских дизайнерских решений, связанных с актуализацией культурного наследия в контексте экодизайна. Особое внимание уделяется изучению особенностей этноэкологических традиций проектирования казахского народного костюма, представляющего собой естественно сформированную экологически устойчивую систему. В философском понимании одежды выражалось созидательное и созерцательное отношение казахского народа к миру. Оно основывалось на глубинном интуитивном осознании ценности жизни всех элементов Вселенной. Отмечается актуальность, созвучность подобного экологического мышления настоящему времени. Согласно цели статьи разработана экспериментальная авторская модель женского шапана в этностиле, для которой присущи комфорт, универсальность, мобильность, долговечность, глубокая смысловая нагрузка. Полученные результаты направлены на внесение вклада в глобальный дискурс об устойчивой моде, опирающейся на культурное наследие. Определено, что сохранение, передача и адаптация этноэкологической культуры, традиционных знаний и практик является неотъемлемым компонентом устойчивости, способствующим формированию ответственного отношения к окружающей среде, социуму, собственному гардеробу, воспитанию эстетического вкуса, а также актуализации ремесленных традиций.